"İçindeki şartları değiştirmeden yaşamındaki dış 

koşulları değiştiremezsin. İyileşme içeriden başlar." 

demiş Stefano E. D’Anna..

pek de doğru söylemiş...sigara içen bir ebeveyn nasıl çocuğuna uzak durması gerektiğini anlatamazsa,deliler gibi temizlik yapan bir anne nasıl kızına "sen benim gibi olma,herşeyi gerektiği kadar yap.ben de biliyorum herşeyin fazlası zarar ama bırakamıyorum"diyerek hiç de öğüt vermiş sayılmazsa,bizler önce kendi içimizde olan iletişim problemleriyle uğraşmalı,dünyaya bakış açımızı genişletecek insanlarla vakit geçirmeyi öğrenmeli,güzellik ve fayda üretebilenlere vaktimizi harcamayı prensip edinmeliyiz..sonra başkalarının sorunlu davranışlarını eleştirmeye hak kazanırız belki...sanki bunca şeyi bütünüyle becereceğiz de ona vakit kalacak:P bunca zamandır tüm ermişler,filozoflar "hah tamam ben oldum,şimdi sıra olmamışların gözüne parmak sokmaya geldi"diyememiş de,biz yapıcaz bunu:)boşverelim onu bunu,kendimizi yetiştirmeye bakalım.mutlu olmayı becerebilen insanlar olalım inşallah:)zira onu bir hedef gibi görüp,ulaşmak için de bir çok şart olduğunu sananlar var...oysa mutluluk o "an"da ve hep içimizde..gözleri dışarıdan içeriye çevirebilsek muhteşem olacak..nerden mi çıktı bunca felsefik harf:)insan şu harika sözleri okuyunca.ya da harika fotoları görünce duramıyor:))mutlu kalın canlar:)

Mutluluk bir varısş degil, bir yolculuktur..
Pek çokları mutlulugu insandan daha yüksekte ararlar,
bazıları da alçakta..
Oysa mutluluk insanın boyu hizasındadır..

Konfüçyus

Güzelliği görme yeteneğini kaybetmeyen Asla Yaşlanmaz !

Kafka